[{"data":1,"prerenderedAt":1094},["ShallowReactive",2],{"article-\u002Fartikelen\u002Fargentijnse-tango-een-gesprek-tussen-twee-lichamen":3,"translation-\u002Fartikelen\u002Fargentijnse-tango-een-gesprek-tussen-twee-lichamen":555},{"id":4,"title":5,"body":6,"date":537,"description":538,"draft":539,"extension":540,"featuredImage":541,"featuredImageAlt":542,"meta":543,"navigation":544,"originalUrl":545,"path":546,"seo":547,"stem":548,"tags":549,"translationKey":553,"updated":545,"__hash__":554},"articles\u002Fartikelen\u002Fargentijnse-tango-een-gesprek-tussen-twee-lichamen.md","Argentijnse tango: een gesprek tussen twee lichamen",{"type":7,"value":8,"toc":520},"minimark",[9,23,26,29,45,52,55,62,65,70,73,76,83,86,89,93,104,107,114,117,120,123,130,133,138,141,145,148,151,154,157,160,163,167,170,173,176,182,187,198,205,208,212,218,221,224,227,230,236,239,243,249,252,255,258,261,264,271,277,280,287,291,294,297,303,306,309,312,316,319,322,325,332,336,339,342,345,348,358,361,365,368,371,374,381,384,391,394,397,401,412,415,418,425,428,431,435,438,441,447,450,453,456,459,462,465,484,502],[10,11,12,13],"p",{},"Videovoorbeeld: ",[14,15,19],"a",{"href":16,"rel":17},"https:\u002F\u002Fyoutube.com\u002Fshorts\u002F3xpDPokkd7U?si=uBSr5XC5UB__LxfC",[18],"nofollow",[20,21,22],"strong",{},"Valseando with a sense of freedom",[10,24,25],{},"We spreken in de tango vaak over leiders en volgers. Maar bijvoorbeeld tijdens een giro kan iets gebeuren dat moeilijk past in de eenvoudige beschrijving dat de ene danser leidt en de andere volgt. In het filmpje hierboven hebben de dansers elkaar op een gegeven moment losgelaten, één van beiden begint om de ander heen te lopen. De ander reageert zelfstandig, afwisselend toedraaiend en afkerend. De een danst korte accenten van de ritmesectie, terwijl de ander de langere bewegingen van bijvoorbeeld een vioollijn volgt. Ze dansen samen, maar zeggen niet precies hetzelfde. Toch beelden ze de muziek gezamenlijk uit, misschien zelfs vollediger dan wanneer ze hetzelfde zouden doen.",[10,27,28],{},"Een groot deel van de aantrekkingskracht van Argentijnse tango, en van samen dansen in het algemeen, zit in die vrijheid, in het lichamelijke gesprek. Twee mensen kunnen zonder choreografie, en soms zonder elkaar ooit eerder ontmoet te hebben, samen een complexe dans maken. Ze weten niet welke beweging over vijf seconden zal komen. Vaak weten ze dat één seconde van tevoren nog niet. Toch kunnen ze lopen, draaien, versnellen, vertragen en stilstaan zonder dat de dans uit elkaar valt.",[10,30,31,32,36,37,40,41,44],{},"Als we elkaar vasthouden in een ",[33,34,35],"em",{},"abrazo",", zoals de omhelzing in de Argentijnse tango heet, noemen we de twee traditionele rollen vaak ",[33,38,39],{},"leider"," en ",[33,42,43],{},"volger",". Dat is begrijpelijk en praktisch. Als we op een traditionele milonga in een ronda, een kring, dansen, is er iemand die primair verantwoordelijk is om de dansrichting aan te houden, de ruimte voor zich in de gaten te houden en nieuwe bewegingen in te zetten. Maar die woorden verleiden ook tot een rolverdeling waarin uiteindelijk al het initiatief bij de leider komt te liggen en de volger vooral nog mag... volgen.",[10,46,47,48,51],{},"Net als bij sommige andere maatschappelijke patronen is dat iets waar je, als je er eenmaal heel erg aan gewend bent, moeilijk weer van loskomt. Dat merk je zelfs binnen de kaders van de tango zoals die nu al gedanst wordt. We moeten vaak opnieuw leren dat degene die een beweging inzet niet alles bepaalt wat daarna gebeurt. De ander kan, mag en op sommige momenten móét zelf keuzes maken in timing en beweging. De leider moet niet alleen rekening houden met de fysieke ruimte die de volger nodig heeft om überhaupt te bewegen, maar ook met de snelheid waarmee dat gebeurt, met vertraging, versieringen en het soms bewust iets langer laten doorlopen van een beweging. Goede tango is daarom nooit een lichamelijke versie van ",[33,49,50],{},"Simon Says",", waarbij het ene lichaam opdrachten geeft en het andere zo nauwkeurig mogelijk gehoorzaamt.",[10,53,54],{},"Toch blijft er in de traditionele tango een echte asymmetrie bestaan. Het is meestal dezelfde persoon van wie verwacht wordt dat die telkens de nieuwe richting voorstelt. De ander heeft binnen wat daaruit ontstaat relatief veel vrijheid, zeker vergeleken met veel andere parendansen, maar opent zelden zelf een nieuwe tak van de dans.",[10,56,57,58,61],{},"Zouden we juist dat kunnen veranderen? Zou de taal die tango in ruim een eeuw heeft ontwikkeld — lopen, gewicht waarnemen, draaien, ruimte openen, elkaar via de torso voelen, luisteren naar muziek en voortdurend improviseren — niet ook een van de rijkste vertrekpunten kunnen zijn voor ",[20,59,60],{},"vrij samen dansen","?",[10,63,64],{},"Daarvoor moeten we eerst iets beter begrijpen waaruit leiden en volgen eigenlijk bestaan, welke verschillen tussen de dansers werkelijk nodig of handig zijn, en hoe initiatief van de ene naar de andere danser kan gaan zonder dat de helderheid van tango verloren raakt. En liefst zonder dat we steeds de hele rol moeten omdraaien, inclusief wie welke kant van de abrazo inneemt.",[66,67,69],"h3",{"id":68},"een-dans-die-niemand-ontwierp","Een dans die niemand ontwierp",[10,71,72],{},"Laten we daarvoor eerst naar de geschiedenis kijken. Tango werd niet door iemand bedacht. De dans groeide aan het einde van de negentiende eeuw in Buenos Aires en Montevideo, in een stedelijke wereld waarin Europese immigranten, criollo-culturen en Afro-Rioplatensische gemeenschappen elkaar ontmoetten. Muziek en beweging uit verschillende tradities raakten met elkaar vermengd en veranderden onderweg.",[10,74,75],{},"Er gaat een bekend verhaal rond dat mannen tango vooral met andere mannen leerden omdat er in Buenos Aires veel meer mannen dan vrouwen waren. Dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. Er waren inderdaad grote groepen mannelijke immigranten en er zijn foto's en beschrijvingen van mannen die samen tango dansten. Maar bewijs dat tango als mannendans is ontstaan, of dat mannen alleen met elkaar oefenden om later met vrouwen te kunnen dansen, is er niet in die eenvoudige vorm.",[10,77,78,79,82],{},"Voor ons is vooral iets anders interessant: mannen hébben met mannen gedanst. Daarmee is meteen duidelijk dat de twee technische rollen nooit afhankelijk kunnen zijn geweest van een mannelijk en een vrouwelijk lichaam. De latere koppeling ",[33,80,81],{},"man leidt, vrouw volgt"," is een sociale traditie, geen natuurwet van de beweging.",[10,84,85],{},"Ook de bewegingstaal zelf veranderde voortdurend. In vroege beschrijvingen vinden we bewegingen die we nog steeds kennen, naast allerlei dingen die later verdwenen. De dans was geen systeem dat eerst werd ontworpen en daarna correct moest worden uitgevoerd. Dansers vonden oplossingen, namen ze van elkaar over, veranderden ze en lieten andere weer verdwijnen.",[10,87,88],{},"In de kern van de tango, en in wat de dans voor veel dansers — inclusief ondergetekende — aantrekkelijk maakt, zit de manier waarop je samen kunt improviseren. En dat kan mede dankzij de relatief duidelijke lichaamstaal die de tango daarvoor heeft ontwikkeld.",[66,90,92],{"id":91},"niet-weten-wat-er-komt","Niet weten wat er komt",[10,94,95,96,99,100,103],{},"Argentijnse tango heeft daarvoor een merkwaardige eigenschap: er hoeft bijna niets vast te liggen over de volgende stap. Beginners leren vaak een ",[33,97,98],{},"salida básica",", maar dat is geen cyclus waarnaar de dans steeds moet terugkeren. De term die inmiddels misschien nog beter beschrijft waar de basis ligt, ",[33,101,102],{},"el caminar",", het lopen, zegt eigenlijk meer.",[10,105,106],{},"Twee dansers kunnen een heel tangonummer uitdrukken met weinig meer dan samen lopen. Wel graag met iets meer aandacht en panache dan wanneer we naar de supermarkt sloffen, maar juist binnen dat eenvoudige lopen schuilt al een enorm scala aan mogelijkheden. Als improviserend muzikant was dat een van de dingen waar mijn hart meteen sneller van ging kloppen.",[10,108,109,110,113],{},"Naast lopen is tango natuurlijk nog veel meer. Na een stap kan nog een stap komen, maar ook een ocho, een giro, een parada, een kruising of iets heel anders. Zelfs wanneer de volgende stap of beweging komt, ligt niet vast. Je kunt op iedere tel stappen, dubbele tijd gebruiken, vertragen, een melodie volgen of blijven staan terwijl het orkest verder speelt. Je kunt zelfs een stap inzetten en niet afmaken, zoals bij een ",[33,111,112],{},"amague",".",[10,115,116],{},"In plaats van de dans alleen te leren als een verzameling passen die je achter elkaar kunt uitvoeren, kun je hem daarom ook zien als een voortdurend veranderende situatie waarin je een gereedschapskist aan technieken gebruikt. Op ieder moment staan twee lichamen op een bepaalde manier ten opzichte van elkaar. Het gewicht staat hier, het vrije been daar, de torso's hebben een bepaalde hoek, er is een bepaalde afstand en misschien zit er nog beweging of rotatie in wat er zojuist gebeurde.",[10,118,119],{},"Vanuit die situatie zijn sommige dingen gemakkelijk mogelijk en andere niet. Na één beweging verandert de situatie en daarmee verandert ook wat er daarna kan.",[10,121,122],{},"Onderzoekers zoals Michael Kimmel beschrijven iets vergelijkbaars wanneer ze schrijven over de mogelijkheden die ervaren dansers tijdens het dansen in een situatie herkennen. Ook recent onderzoek naar de geometrie van tango laat zien dat de positie en gewichtsverdeling van de dansers sterk bepalen welke bewegingen vervolgens beschikbaar zijn.",[10,124,125,126,129],{},"Een ervaren danser kent daarom niet alleen veel figuren. Die ziet en voelt steeds beter ",[20,127,128],{},"wat er vanuit hier kan gebeuren",". Daar komt nog iets bij: niet alles wat kan, is op dat moment ook een goed idee. Een grote draai kan technisch mogelijk zijn terwijl er achter je nauwelijks ruimte is. Een sacada kan geometrisch passen maar door de stapgrootte onprettig worden. Een beweging kan technisch perfect uitvoerbaar zijn en toch niets zeggen over de muziek die op dat moment klinkt.",[10,131,132],{},"Zo ontstaat steeds opnieuw een eenvoudig proces:",[10,134,135],{},[20,136,137],{},"toestand → mogelijkheden → voorkeuren → nieuwe toestand.",[10,139,140],{},"Dat is voor mij een veel interessanter uitgangspunt voor improvisatie dan een catalogus van figuren.",[66,142,144],{"id":143},"de-muziek-kiest-mee","De muziek kiest mee",[10,146,147],{},"Muziek heeft daarin een veel grotere rol dan alleen aangeven wanneer we moeten bewegen. Een scherp ritme van bandoneons of piano maakt andere bewegingen aantrekkelijk dan een lange vioollijn. Een plotselinge stilte kan uitnodigen om helemaal niets te doen. Een melodie die over meerdere maten spanning opbouwt kan aanleiding zijn een beweging juist langer te laten voortduren.",[10,149,150],{},"Wie veel tango danst en luistert leert zulke verbanden steeds beter voelen. Als muzikant ben ik me daar misschien sneller bewust van geweest. Bepaalde ritmes roepen voor mij bijna automatisch een bepaalde subset van alle mogelijke bewegingen op. Niet omdat de muziek voorschrijft dat ik precies die beweging moet doen, maar omdat sommige mogelijkheden op dat moment eenvoudig veel logischer en aantrekkelijker voelen dan andere.",[10,152,153],{},"De muziek komt dus niet pas nadat we hebben besloten wat we gaan doen. Ze verandert het landschap waaruit we kiezen.",[10,155,156],{},"En beide dansers horen dezelfde muziek. Dat betekent niet dat ze hetzelfde horen. De ene kan opgaan in het ritme terwijl de andere een melodische tegenstem volgt. Juist daarin kan tango prachtig worden. Twee lichamen hoeven niet voortdurend hetzelfde over de muziek te zeggen. Zolang hun bewegingen bij elkaar passen, kunnen ze verschillende stemmen laten horen.",[10,158,159],{},"Dat is ook een van de redenen waarom tango zo goed op veel verschillende soorten muziek blijkt te werken. Klassieke tangomuziek kan buitengewoon rijk zijn in ritme, melodie, tegenmelodie, frasering en contrast tussen instrumenten. Veel nontango is daarin eenvoudiger, iets wat traditioneel ingestelde tangodansers soms terecht als muzikaal minder interessant ervaren. Moderne muziek kan daarentegen weer veel rijker zijn in klank, laag, stereobeeld, textuur en de lichamelijke impact van een goede geluidsproductie. Tango schrijft niet voor welke van die eigenschappen we moeten dansen en kan daardoor verrassend veel verschillende muzieksoorten aan. Op sommige Milonga's zie je dat ook terug - klassiek, neo- en nontango wisselen elkaar af.",[10,161,162],{},"De muziek helpt bovendien bij de communicatie tussen de dansers. Een frase-einde, een stilte, een sterk accent of een verandering van instrumentatie wordt door allebei gehoord. Zulke momenten zijn natuurlijke plekken waarop een bewegingsidee kan eindigen, worden voortgezet of plaatsmaken voor iets anders. De muziek is daarmee niet alleen decor. Ze is bijna een derde deelnemer aan het gesprek.",[66,164,166],{"id":165},"traditionele-tango-heeft-ook-al-twee-stemmen","Traditionele tango heeft ook al twee stemmen",[10,168,169],{},"Voor een gelijkwaardiger tango hoeven we de bestaande dans niet eerst af te breken. Veel van wat we nodig hebben zit er al in. Neem een ocho. De ene danser kan de beweging inzetten, maar daarmee ligt nog lang niet alles vast. De andere organiseert de eigen as, maakt de pivot en zet uiteindelijk zelf de stap. Hoe groot die stap wordt en hoe lang de beweging duurt, wordt onderdeel van wat de eerste danser vervolgens moet voelen.",[10,171,172],{},"Bij een giro wordt dat nog duidelijker. Eén danser kan de draai inzetten terwijl de ander eromheen stapt. Maar die buitenste danser zet echte stappen, met een echte lengte en snelheid. Daardoor ontstaat de werkelijke straal en het tempo van de giro. De danser in het midden kan dat niet vooraf volledig dicteren en moet blijven luisteren naar wat er daadwerkelijk gebeurt.",[10,174,175],{},"Maar op hoog niveau zie je regelmatig dat bewegingen die beginners sterk aan één rol koppelen in beide richtingen worden gebruikt. Mannen of traditionele leiders maken zelf ochos, bewegen rond hun partner, of worden door de traditionele volger in een planeo gedraaid. Soms wisselen rollen zichtbaar, maar vaak gebeurt iets subtielers: de basisrollen blijven herkenbaar terwijl een bepaalde functie voor een paar tellen de andere kant op loopt.",[10,177,178,179,113],{},"Binnen een beweging die door de ander is ingezet heeft de tweede danser bovendien ruimte om een eigen muzikale stem te houden. Een stap kan zacht of scherp worden neergezet. Een pivot kan een bepaalde frasering krijgen. Een vrije voet kan de muziek tekenen. Een beweging kan klein en ritmisch of juist ruim en vloeiend worden uitgevoerd, zolang dat past binnen wat de twee lichamen samen aan het doen zijn. Dat is een belangrijk onderscheid: ",[20,180,181],{},"een eigen stem hebben is niet hetzelfde als een nieuw initiatief nemen",[10,183,184],{},[20,185,186],{},"Voorstel, aanname en taakverdeling",[10,188,189,190,193,194,197],{},"Dus, de traditionele tango kent die tweede stem allang. Maar we willen onderzoeken hoe het zou zijn om echt een gelijkwaardig gesprek te hebben. Een nieuw initiatief begint met een ",[20,191,192],{},"voorstel",". Eén danser laat via het lichaam een nieuwe mogelijkheid ontstaan. De ander voelt dat voorstel en kan het ",[20,195,196],{},"aannemen",". Pas na die aanname wordt het iets wat ze samen gaan doen.",[10,199,200,201,204],{},"Daarna ontstaat tijdelijk een ",[20,202,203],{},"taakverdeling",". Bij een ocho heeft degene die de beweging voorstelt andere taken dan degene die de ocho uitvoert. Bij een giro ligt die verdeling weer anders. De ene danser kan verantwoordelijk zijn voor het openen en onderhouden van een richting of rotatie, terwijl de ander de eigen balans, pivot, stap en werkelijke aankomst organiseert. Dat zijn geen hogere en lagere taken. Het zijn verschillende delen van dezelfde gezamenlijke beweging.",[10,206,207],{},"Juist in die taakverdelingen zit veel van de intelligentie die tango in de loop van zijn ontwikkeling heeft opgebouwd. Niet iedere asymmetrie is een probleem dat we moeten oplossen. Twee lichamen kunnen niet op dezelfde plek staan en veel bewegingen werken juist doordat ieder tijdelijk iets anders doet.",[66,209,211],{"id":210},"en-dan-zijn-er-de-versieringen","En dan zijn er de versieringen",[10,213,214,215,113],{},"Naast wat nodig is om de gezamenlijke beweging uit te voeren, bestaat nog een andere vrijheid: de versiering, de ",[33,216,217],{},"adorno",[10,219,220],{},"Een versiering is optioneel. De beweging werkt ook zonder. Een vrije voet kan iets extra's tekenen, een ritmisch detail kan worden toegevoegd, een been kan een andere lijn maken. Vaak ontstaat zo'n versiering rechtstreeks uit iets wat de danser in de muziek hoort.",[10,222,223],{},"Het belangrijke verschil is dat de partner daarop niet hoeft te reageren.",[10,225,226],{},"Sommige dingen die ik doe zijn nodig voor mijn deel van onze gezamenlijke beweging. Andere dingen doe ik omdat ik binnen die beweging mijn eigen stem wil laten horen. Geen van beide betekent automatisch dat ik nu iets nieuws van jou vraag.",[10,228,229],{},"Dat onderscheid wordt belangrijk zodra beide dansers zelf nieuwe initiatieven mogen voorstellen. Anders wordt de dans onrustig. Als iedere kleine variatie of versiering door de partner wordt gelezen als een nieuwe uitnodiging, reageren beide lichamen voortdurend op boodschappen die nooit als boodschap bedoeld waren.",[10,231,232,233,113],{},"Goed luisteren betekent dus niet dat je op alles reageert. Goed luisteren betekent dat je kunt voelen ",[20,234,235],{},"waarop je moet reageren en wat je de ander gewoon kunt laten doen",[10,237,238],{},"Dat lijkt in eerste instantie misschien een klein detail, maar het is volgens mij een van de voorwaarden om gelijkwaardige tango niet alleen vrijer, maar ook daadwerkelijk prettig dansbaar te maken.",[66,240,242],{"id":241},"een-nieuw-voorstel","Een nieuw voorstel",[10,244,245,246,113],{},"De interessante vraag is daarom niet hoe we alles symmetrisch krijgen, maar ",[20,247,248],{},"welke asymmetrie de beweging helpt en welke we alleen hebben behouden omdat traditioneel steeds dezelfde persoon leider of volger is",[10,250,251],{},"Dat wordt nog interessanter door de asymmetrie van de abrazo zelf. De twee armen hebben verschillende functies. De arm rond de rug kan tijdens een draai verder inschuiven of juist ruimte moeten geven. De torso's staan niet altijd exact recht tegenover elkaar. Daardoor kan een beweging die op papier eenvoudig gespiegeld lijkt, aan de andere kant praktisch een andere uitvoering vragen.",[10,253,254],{},"Gelijkwaardigheid betekent dus niet dat beide mensen alles identiek moeten doen. Het betekent dat beide mensen toegang hebben tot dezelfde mogelijkheden en principes, terwijl de concrete taakverdeling rekening mag houden met de positie waarin hun lichamen zich werkelijk bevinden.",[10,256,257],{},"Stel we bekijken het zo: tijdens een beweging kan degene die haar niet heeft ingezet iets nieuws gaan voorstellen. Hoe beginnen we dat gesprek?",[10,259,260],{},"Stel dat A een giro heeft voorgesteld en B die heeft aangenomen. Terwijl de giro loopt doet B allerlei dingen die gewoon onderdeel zijn van de eigen taak. B kan daarnaast versieren. A hoeft daar geen nieuw initiatief in te horen.",[10,262,263],{},"Maar B kan ook iets doen met een andere bedoeling. B kan een mogelijkheid laten voelen voor wat hierna zou kunnen gebeuren. Misschien blijft een bepaalde rotatie bewust bestaan. Misschien verandert de oriëntatie van de torso op een manier die voor de huidige beweging niet nodig is. Misschien ontstaat een kleine projectie in een nieuwe richting. Of misschien wil B juist de bestaande beweging langer doorzetten dan A oorspronkelijk in gedachten had.",[10,265,266,267,270],{},"Voor de communicatie maakt het niet zoveel uit of dat een verlenging van het vorige idee is of iets geheel nieuws. In beide gevallen gebeurt hetzelfde: ",[20,268,269],{},"B doet een voorstel",". Dat voorstel is nog geen beweging die A moet uitvoeren.",[10,272,273,274,113],{},"Dat lijkt me een belangrijk uitgangspunt voor een wederkerige tango: ",[20,275,276],{},"een nieuw initiatief wordt eerst aangeboden en wordt pas na aanname een gezamenlijke beweging",[10,278,279],{},"Daardoor hoeft initiatief niet bevochten te worden. Ik hoef jou niet fysiek de richting in te trekken die ik bedacht heb. Ik hoef alleen voldoende informatie te geven om jou te laten voelen dat daar een mogelijkheid ligt. Als jij die mogelijkheid aanneemt kunnen we hem samen ontwikkelen. Als je hem niet aanneemt kan ik hem weer laten verdwijnen, door niets te doen of mee te blijven gaan in jouw voorstellen.",[10,281,282,283,286],{},"Een voorstel kan bovendien geleidelijk verschijnen. Terwijl jij nog bezig bent een frase af te maken kan ik al iets kleins laten ontstaan voor wat daarna zou kunnen komen. Als improviserend muzikant voelt dat vertrouwd. Aan het einde van de solo of frase van een ander kun je voorzichtig enkele noten toevoegen. Niet om te zeggen: ",[33,284,285],{},"hou op, nu ben ik aan de beurt",", maar om een mogelijke volgende richting hoorbaar te maken. De ander kan ruimte maken, erop antwoorden of nog even doorgaan.",[66,288,290],{"id":289},"tango-als-de-ideale-basis-voor-vrij-samen-dansen","Tango als de ideale basis voor vrij samen dansen",[10,292,293],{},"Tango bezit een bijzondere combinatie van eigenschappen. De dans heeft een verfijnde taal ontwikkeld voor gewicht, as, richting, rotatie en afstand. De abrazo geeft voortdurend informatie over het lichaam van de ander. Er is geen vaste choreografie nodig. Stilstand is toegestaan. De muziek kan ritmisch, melodisch en dynamisch op allerlei manieren worden geïnterpreteerd. De beweging kan klein genoeg blijven om tussen tientallen andere koppels te functioneren en tegelijkertijd technisch enorm rijk worden.",[10,295,296],{},"En bovenal heeft tango meer dan een eeuw ervaring met een behoorlijk ingewikkeld probleem: hoe kunnen twee mensen samen bewegen terwijl nauwelijks iets over de volgende beweging vastligt?",[10,298,299,300,113],{},"Daarmee is tango voor mij niet alleen een mooie dans, maar mogelijk een van de beste ",[20,301,302],{},"basissen voor vrij gezamenlijk dansen",[10,304,305],{},"Contact improvisation onderzoekt een deel van hetzelfde gebied vanuit een andere geschiedenis en met andere mogelijkheden, bijvoorbeeld door veel verder te gaan in gedeeld gewicht, vloerwerk en veranderende oriëntaties. Andere partnerdansen hebben weer andere oplossingen gevonden. Maar tango heeft iets bijzonders in de combinatie van voortdurend contact, duidelijke lichaamstaal, improvisatie en toepasbaarheid op veel verschillende muzieksoorten.",[10,307,308],{},"Als iedereen vanaf het begin de hele taal leert, ontstaat daarom iets dat verder gaat dan “zowel kunnen leiden als volgen”. Je leert hoe je een lichamelijk voorstel doet zonder iemand te dwingen. Je leert hoe je een beweging aanneemt zonder passief te worden. Je leert welke delen van een gezamenlijke beweging jouw verantwoordelijkheid zijn, waar je vrij kunt spelen zonder iets van de ander te vragen en hoe je kunt laten merken dat je zelf een nieuwe mogelijkheid ziet. En er komt ook nog veel meer vrijheid voor het invullen door dansers met verschillende ervaringsniveaus, iets wat vaak grote invloed kan hebben bij een traditionelere rolverdeling, maar in dit geval veel meer ruimte laat voor een natuurlijkere balans.",[10,310,311],{},"Je leert ook een voorstel weer los te laten. Dat laatste is misschien net zo belangrijk als goed initiatief kunnen nemen. Vrij gezamenlijk dansen werkt alleen wanneer niemand het nodig vindt zijn idee te winnen. Tango heeft daarvoor al een prachtig hulpmiddel: we kunnen altijd even niets doen.",[66,313,315],{"id":314},"een-etiquette-in-en-buiten-de-abrazo","Een etiquette in en buiten de abrazo",[10,317,318],{},"Dat contact geeft ons een heel rijk communicatiekanaal. Via de abrazo voelen we gewicht, projectie, rotatie, richting, spanning en ontspanning. We voelen of een lichaam aankomt of juist door wil. Vaak voelen we al vóór een stap welke mogelijkheid wordt voorbereid. Maar ook zonder abrazo volgen we elkaar - we blijven op elkaar gericht, meestal met het hele bovenlijf, soms even alleen met het gezicht.",[10,320,321],{},"Daarom lijkt het niet nodig om voor een wederkerige tango een compleet nieuwe gebarentaal te bedenken. Liever niet zelfs. Een soort Morsecode waarbij een bepaalde schouderbeweging altijd “ik neem nu over” betekent, zou de dans waarschijnlijk eerder armer dan rijker maken.",[10,323,324],{},"Interessanter is om te onderzoeken welke informatie de bestaande tangotechniek al bevat en hoe we die in beide richtingen leesbaar kunnen maken. Een van de interessante momenten is het einde van een beweging. Vaak komen beide lichamen daar in een toestand waarin opnieuw veel mogelijkheden beschikbaar zijn. Maar degene die zojuist vooral een ontvangen beweging uitvoerde kan ook bewust niet helemaal terugkeren naar de meest neutrale positie. Een bepaalde torsie kan blijven bestaan, een projectie kan zichtbaar worden, de verbinding kan aangeven dat er nog iets doorloopt.",[10,326,327,328,331],{},"Dat kan een uitnodiging zijn: ",[33,329,330],{},"volg eens wat ik hier zie."," Om dat betrouwbaar te laten werken hebben we een paar eenvoudige omgangsvormen nodig. Een beweging waarin al duidelijk gewicht of momentum zit krijgt voorrang boven een nieuw voorstel dat ermee botst. Een voorstel begint klein genoeg om niet afgedwongen te worden. Wie iets voorstelt geeft de ander ruimte om het wel of niet aan te nemen. Na aanname respecteren beide dansers de taakverdeling die bij de ontstane beweging hoort. En als twee dingen tegelijk gebeuren en niemand meer precies weet wat de ander bedoelt, hoeft er niemand te winnen. Vertragen of stilstaan is nog steeds gewoon tango.",[66,333,335],{"id":334},"gelijkwaardigheid-vraagt-geen-gelijktijdigheid","Gelijkwaardigheid vraagt geen gelijktijdigheid",[10,337,338],{},"Een van de bezwaren tegen dansen zonder vaste leider ligt voor de hand. Als beide dansers mogen kiezen, wat gebeurt er dan wanneer ze tegelijkertijd iets anders willen?",[10,340,341],{},"De traditionele rolverdeling lost dat probleem simpel op. Eén persoon krijgt standaard het initiatief om het volgende gezamenlijke pad te kiezen.  Maar wij zijn op zoek naar een gesprek waar beide dansers mogen voorstellen, het gesprek op de dansvloer mogen voeren zonder dat een van de twee het gesprek domineert.",[10,343,344],{},"In een gesprek kunnen immers twee mensen ook gewoon volledig gelijkwaardig aan een gesprek deelnemen. Meestal maar één van hen tegelijk spreekt, maar het is geen lange monoloog. We hebben allerlei subtiele manieren geleerd om te laten merken dat we doorgaan, afronden, iets willen toevoegen of iemand ruimte geven. Soms praten we kort door elkaar heen en één van beiden geeft vanzelf ruimte.",[10,346,347],{},"Jazz werkt op een vergelijkbare manier. Een saxofonist kan een solo spelen terwijl drummer, bassist en pianist bepaald niet passief bezig zijn. Ze nemen voortdurend beslissingen binnen hun eigen taak en kunnen het muzikale karakter sterk beïnvloeden. Soms ontstaat uit een idee van de drummer of bassist een nieuwe richting die door de hele groep wordt overgenomen. Niemand hoeft bij iedere maat vast te stellen wie formeel de leider is.",[10,349,350,351,40,354,357],{},"Dat onderscheid is ook bruikbaar voor tango. Er kan verschil zijn tussen ",[20,352,353],{},"initiatief",[20,355,356],{},"regie",". Ik kan gedurende een hele muzikale frase veel regie hebben over de richting van de dans terwijl jij binnen die frase een uitgesproken eigen stem houdt. Jij kunt ondertussen een klein nieuw voorstel doen zonder daarmee onmiddellijk alle regie over te nemen. Als ik daarin meegaat, kan de regie langzaam naar jou verschuiven.",[10,359,360],{},"Gelijkwaardigheid vraagt dus geen gelijktijdigheid, en ook geen boekhouding waarin we iedere acht tellen controleren of beide dansers evenveel invloed hebben gehad. De vrijheid zit erin dat beiden mogen spreken en beiden geleerd hebben te luisteren.",[66,362,364],{"id":363},"iedereen-leert-de-hele-taal","Iedereen leert de hele taal",[10,366,367],{},"Als we die kant op willen, heeft dat ook gevolgen voor hoe tango wordt onderwezen. Iedereen zou vanaf het begin dezelfde bewegingsprincipes kunnen leren: lopen, pivoteren, voorwaartse en achterwaartse ochos maken, rond de partner bewegen, zelf centrum van een draai zijn, ruimte openen en innemen, voorstellen doen en voorstellen aannemen.",[10,369,370],{},"Dat betekent niet dat beginners alles meteen tegelijk moeten proberen. Integendeel. Om communicatie goed te leren is het vaak nuttig een oefening tijdelijk heel asymmetrisch te maken.",[10,372,373],{},"De ene danser krijgt bijvoorbeeld alleen de taak om een gewichtsverplaatsing voor te stellen, de andere alleen om te voelen en aan te nemen. Daarna wisselen ze. Vervolgens wordt onderzocht wat er tijdens een ocho werkelijk verdeeld is: wat moet degene die hem voorstelt doen en wat organiseert degene die hem uitvoert zelf? Daarna kan vrije versiering worden toegevoegd, met de nadrukkelijke afspraak dat die geen nieuw voorstel is. Pas daarna krijgt degene die de beweging uitvoert de mogelijkheid om tijdens de uitvoering alvast iets nieuws aan te bieden.",[10,375,376,377,380],{},"Zo kun je ",[20,378,379],{},"symmetrisch leren, tijdelijk asymmetrisch oefenen en uiteindelijk vrij asymmetrisch dansen",". Dat heeft nog een tweede voordeel. Iedereen kan veel gemakkelijker iedereen iets leren.",[10,382,383],{},"In traditioneel onderwijs kan iemand na jaren volgen bijzonder veel weten over hoe een ocho voelt en uitgevoerd wordt, maar veel minder ervaring hebben met het aanbieden van de rotatie. Een ervaren leider kan op zijn beurt duizenden ochos hebben ingezet zonder de beweging zelf vaak te hebben gemaakt.",[10,385,386,387,390],{},"Als beide dansers beide kanten kennen kun je letterlijk zeggen: ",[33,388,389],{},"doe jij eens wat ik doe, dan ga ik op jouw plek staan",". Je kunt een probleem niet alleen uitleggen maar elkaar laten voelen wat er gebeurt.",[10,392,393],{},"Dat maakt kennis veel minder afhankelijk van rol. De docent blijft natuurlijk belangrijk, maar hoeft niet de enige persoon in de zaal te zijn die kennis kan overdragen. Iedereen krijgt meer gereedschap om met iedere partner te onderzoeken waarom iets wel of niet werkt.",[10,395,396],{},"Als we de klassieke abrazo behouden, waar zeker wat voor te zeggen is, dan betekent dat ook dat we alle bewegingen binnen die abrazo ook in spiegelbeeld moeten kunnen inzetten. Dat geeft ook mogelijkheden en ruimte - veel van de huidige bewegingen hebben een sterke voorkeursrichting vanuit de houding die we traditioneel nemen waarbij aan een kant handcontact is en aan de ander armcontact.",[66,398,400],{"id":399},"niet-de-figuur-maar-de-positie-begrijpen","Niet de figuur, maar de positie begrijpen",[10,402,403,404,407,408,411],{},"Al vanaf dicht bij het begin van de tango zijn er leerprincipes geweest waarbij we in plaats van alleen te leren ",[33,405,406],{},"hoe een bepaalde figuur gaat",", we leren herkennen ",[20,409,410],{},"vanuit welke positie welke mogelijkheden ontstaan",", en uit welke technieken die mogelijkheden bestaat.",[10,413,414],{},"Een sacada is dan niet alleen een sequentie van passen die je uit het hoofd leert. Je leert wat er werkelijk gebeurt: de ene danser verlaat ruimte en vanuit een bepaalde geometrie kan de ander die ruimte innemen. Vervolgens kun je onderzoeken op hoeveel verschillende manieren zo'n situatie kan ontstaan.",[10,416,417],{},"Hetzelfde met een ocho. Welke toestand maakt een pivot mogelijk? Wat verandert als de andere danser beweegt? Wat gebeurt er als beide dansers pivoteren? Kan dezelfde techniek in de andere richting of door het andere lichaam worden uitgevoerd? Hoe gaat het als in de traditionele abrazo de gespiegelde partij de ocho inleidt?",[10,419,420,421,424],{},"Zo wordt een figuur geen recept maar een herkenbaar geval van een algemener principe. En dan wordt het ook veel gemakkelijker om te begrijpen waarom sommige mogelijkheden ",[20,422,423],{},"voorkeursmogelijkheden"," zijn. Niet alles wat technisch kan werkt even prettig. De positie van de voeten telt mee, de abrazo, de rugarm die wel of niet kan inschuiven, het momentum, het verschil in lengte tussen de dansers, de beschikbare ruimte op de vloer en natuurlijk de muziek.",[10,426,427],{},"Als je alleen de figuur kent, weet je één route. Als je begrijpt waarom de figuur vanuit deze toestand werkt, begin je het landschap te lezen, en begint de creativiteit pas écht: we hebben een beweging eindigt en staan ieder in onze eigen as, op 1 standbeen. Nu kan ik je voet verschuiven van je niet standbeen. Welke kant op maakt niet uit. Optillen kan zelfs in bepaalde omstandigheden. Ik kan door blijven schuiven tot een pivot, met het ene been schuiven en dan na een stap met het ander terugschuiven. Jij kunt het initiatief overnemen en mijn voet terugschuiven naar waar het vandaan kwam - dit laatste wordt nu ook al vaker gedaan in de traditionele tango.",[10,429,430],{},"En ontstaat er dan een misverstand? Juist die zijn ook interessant. Als een adorno telkens per ongeluk als voorstel wordt opgevat, was het signaal misschien onduidelijk en kun je samen uitzoeken of aan een andere danser of dansdocent vragen waarom. Soms gaat het mis op zo'n leuke manier dat het inspiratie geeft voor iets totaal nieuws.",[66,432,434],{"id":433},"een-gesprek-met-twee-stemmen","Een gesprek met twee stemmen",[10,436,437],{},"Dat brengt ons uiteindelijk terug bij het beeld waarmee we begonnen: twee dansers bewegen in een giro. Eén van hen heeft de beweging ooit ingezet, maar dat zegt niet alles over wat er daarna gebeurt. De ander bepaalt mede de snelheid en geometrie, hoort een eigen lijn in de muziek en geeft die vorm. De eerste danser luistert en past zich aan. Misschien ontstaat uit die tweede stem ondertussen een klein voorstel voor het vervolg. De ander voelt het, geeft ruimte, en zonder dat iemand formeel heeft aangekondigd dat de rollen nu zijn omgedraaid verschuift het initiatief. En even later kan het weer de andere kant op gaan.",[10,439,440],{},"Dat hoeft niet te betekenen dat de traditionele tango fout is of dat niemand meer leider of volger mag willen zijn. Soms is het heerlijk om een hele tanda grotendeels te volgen. Soms heeft iemand een muzikaal idee waar je graag minutenlang in meegaat. Soms werkt een duidelijke tijdelijke asymmetrie simpelweg het beste.",[10,442,443,444,113],{},"Gelijkwaardigheid zit niet in de verplichting dat beide mensen voortdurend evenveel initiatief nemen. Ze zit in de mogelijkheid dat ze het allebei ",[20,445,446],{},"kunnen",[10,448,449],{},"Dan wordt de abrazo niet een kanaal waardoor één lichaam vertelt wat het andere moet doen, maar een plaats waar twee mensen voortdurend informatie delen over wat er gebeurt en wat er zou kunnen gebeuren. Er kan een voorstel komen, een aanname, een tijdelijke taakverdeling. Binnen die beweging kunnen twee muzikale stemmen bestaan zonder elkaar te storen. Versieringen kunnen gewoon versieringen blijven. Een nieuw voorstel kan zich al aandienen voordat het vorige idee helemaal verdwenen is.",[10,451,452],{},"Daarmee blijft de tango herkenbaar. Er blijft structuur, er blijven verschillen in taak, er blijven momenten waarop één persoon veel meer regie heeft dan de ander. Alleen hoeft niet vooraf voor de hele dans vast te liggen wie aan welke kant van die verschillen staat. Noem het misschien gewoon de emancipatie van zowel de volger als de leider, die veel meer ruimte krijgen om zich te ontwikkelen naar wat ze kunnen en willen.",[10,454,455],{},"Voor mij is dat geen breuk met de tango, maar juist een vrij natuurlijke volgende stap in een dans die altijd al draaide om improvisatie, luisteren en reageren op wat er werkelijk gebeurt. Tango heeft ons al een uitzonderlijk rijke taal gegeven om samen te bewegen.",[10,457,458],{},"Laten we samen die volgende stap gaan zetten.",[460,461],"hr",{},[10,463,464],{},"Voor wie verder wil lezen over de ideeën achter dit artikel:",[10,466,467,470,471,476,477],{},[20,468,469],{},"Michael Kimmel —"," ",[33,472,473],{},[20,474,475],{},"Intersubjectivity at Close Quarters: How Dancers of Tango Argentino Use Imagery for Interaction and Improvisation"," Een bijzonder interessante analyse van tango als gezamenlijke lichamelijke improvisatie. Kimmel onderzoekt hoe dansers voortdurend mogelijkheden herkennen in elkaars houding, beweging en positie, en hoe twee mensen zonder choreografie toch als één bewegend systeem kunnen functioneren. ",[14,478,481],{"href":479,"rel":480},"https:\u002F\u002Fwww.degruyter.com\u002Fdocument\u002Fdoi\u002F10.1515\u002Fcogsem.2012.4.1.76\u002Fhtml",[18],[20,482,483],{},"Lees het artikel bij De Gruyter",[10,485,486,470,489,494,495],{},[20,487,488],{},"Luna Beller-Tadiar —",[33,490,491],{},[20,492,493],{},"Queer\u002FTango\u002FTheory: Gendered Semiosis, Dancing the Binary, and Dancing on Out"," Een recente studie van queer tango waarin juist de communicatie tussen de dansers centraal staat. Beller-Tadiar schrijft over wederzijds luisteren, initiatief, interpretatie en role-switching, en over het interessante overgangsgebied waarin niet meer vanzelfsprekend vaststaat wie leidt en wie volgt. ",[14,496,499],{"href":497,"rel":498},"https:\u002F\u002Fwww.cambridge.org\u002Fcore\u002Fjournals\u002Fdance-research-journal\u002Farticle\u002Fqueertangotheory-gendered-semiosis-dancing-the-binary-and-dancing-on-out\u002F31214F7FD9AC9C7A76EC11EB663C6094",[18],[20,500,501],{},"Lees het open-access artikel bij Cambridge University Press",[10,503,504,470,507,512,513],{},[20,505,506],{},"David Kaminsky —",[33,508,509],{},[20,510,511],{},"Social Partner Dance: Body, Sound, and Space"," Een breder boek over sociale partnerdans, gebaseerd op onder meer tango, salsa, lindy hop en blues. Kaminsky kijkt naar partnerdans als samenspel tussen jezelf, je partner, de muziek en de ruimte, en onderzoekt ook waarom lead\u002Ffollow zo'n effectieve oplossing is voor het coördinatieprobleem van twee improviserende dansers. Juist daarom vormt zijn werk een interessante tegenstem bij het voorstel in dit artikel. ",[14,514,517],{"href":515,"rel":516},"https:\u002F\u002Fwww.routledge.com\u002FSocial-Partner-Dance-Body-Sound-and-Space\u002FKaminsky\u002Fp\u002Fbook\u002F9781032236902",[18],[20,518,519],{},"Bekijk het boek bij Routledge",{"title":521,"searchDepth":522,"depth":522,"links":523},"",2,[524,526,527,528,529,530,531,532,533,534,535,536],{"id":68,"depth":525,"text":69},3,{"id":91,"depth":525,"text":92},{"id":143,"depth":525,"text":144},{"id":165,"depth":525,"text":166},{"id":210,"depth":525,"text":211},{"id":241,"depth":525,"text":242},{"id":289,"depth":525,"text":290},{"id":314,"depth":525,"text":315},{"id":334,"depth":525,"text":335},{"id":363,"depth":525,"text":364},{"id":399,"depth":525,"text":400},{"id":433,"depth":525,"text":434},"2026-09-10","Hoe Argentijnse tango door gedeeld initiatief, luisteren en reageren een rijker lichamelijk gesprek kan worden.",false,"md","\u002Fimages\u002Fartikelen\u002Fargentine-tango\u002Fargentijnse-tango-gesprek.webp","Twee Argentijnse tangodansers in een nauwe omhelzing tijdens een warm verlichte milonga",{},true,null,"\u002Fartikelen\u002Fargentijnse-tango-een-gesprek-tussen-twee-lichamen",{"title":5,"description":538},"artikelen\u002Fargentijnse-tango-een-gesprek-tussen-twee-lichamen",[550,551,552],"Tango","Dans","Improvisatie","argentine-tango-conversation","KMdJ0wj1uZAJMSMOQM2B7Md3vXugRZd06Y8JdtkcKkw",{"id":556,"title":557,"body":558,"date":537,"description":1083,"draft":539,"extension":540,"featuredImage":1084,"featuredImageAlt":1085,"meta":1086,"navigation":544,"originalUrl":545,"path":1087,"seo":1088,"stem":1089,"tags":1090,"translationKey":553,"updated":545,"__hash__":1093},"articlesEn\u002Fen\u002Farticles\u002Fargentine-tango-a-conversation-between-two-bodies.md","Argentine Tango: A Conversation Between Two Bodies",{"type":7,"value":559,"toc":1067},[560,568,571,574,592,602,605,611,614,618,621,624,635,638,641,645,654,657,666,669,672,675,682,685,690,693,697,700,703,706,713,716,719,723,726,729,732,738,742,753,760,763,767,772,775,778,781,784,790,793,797,803,806,809,812,815,818,825,831,834,841,845,848,851,857,860,863,866,870,873,876,879,886,890,893,896,899,902,912,915,919,922,925,928,935,938,945,948,951,955,966,969,972,979,982,985,989,992,995,1001,1004,1007,1010,1013,1015,1019,1022,1037,1052],[10,561,562,563],{},"Video example: ",[14,564,566],{"href":16,"rel":565},[18],[20,567,22],{},[10,569,570],{},"In tango, we often speak of leaders and followers. But during a giro, for example, something can happen that does not fit comfortably into the simple description of one dancer leading and the other following. In the video above, at one point the dancers let go of each other and one begins to move around the other. The other responds independently, alternately turning towards and away from their partner. One dances the short accents of the rhythm section while the other follows the longer movements of, say, a violin line. They are dancing together, but they are not saying exactly the same thing. And yet, together, they express the music—perhaps even more fully than if they were doing the same thing.",[10,572,573],{},"A large part of the attraction of Argentine tango, and of dancing together in general, lies in precisely that freedom, in this physical conversation. Two people can create a complex dance together without choreography, sometimes without ever having met before. They do not know what movement will happen five seconds from now. Often they do not know one second in advance. And yet they can walk, turn, accelerate, slow down and stop without the dance falling apart.",[10,575,576,577,579,580,583,584,587,588,591],{},"When we hold each other in an ",[33,578,35],{},", as the embrace in Argentine tango is called, we usually call the two traditional roles ",[33,581,582],{},"leader"," and ",[33,585,586],{},"follower",". This is understandable and practical. At a traditional milonga, dancing in the ",[33,589,590],{},"ronda",", there is someone primarily responsible for maintaining the line of dance, watching the space ahead and initiating new movements. But those words can also tempt us into a division of roles in which, eventually, all initiative resides with the leader and the follower is mainly allowed to... follow.",[10,593,594,595,598,599,601],{},"As with some other social patterns, once we become deeply accustomed to this, it can be difficult to escape. You can see this even within tango as it is already danced today. We often have to relearn that the person who initiates a movement does not determine everything that happens afterwards. The other dancer can, may, and at certain moments ",[33,596,597],{},"must"," make their own choices about timing and movement. The leader has to take into account not only the physical space the follower needs in order to move at all, but also the speed at which that happens, delays, embellishments, and the deliberate continuation of a movement for just a little longer. Good tango should therefore never become a physical version of ",[33,600,50],{},", in which one body gives instructions and the other obeys them as accurately as possible.",[10,603,604],{},"And yet there remains a genuine asymmetry in traditional tango. Usually the same person is expected to propose each new direction. The other has considerable freedom within whatever emerges from that—certainly compared with many other partner dances—but rarely opens a new branch of the dance themselves.",[10,606,607,608,61],{},"Could we change precisely that? Could the language tango has developed over more than a century—walking, sensing weight, turning, opening space, feeling one another through the torso, listening to music and constantly improvising—also be one of the richest starting points for ",[20,609,610],{},"dancing freely together",[10,612,613],{},"To find out, we first need to understand a little better what leading and following actually consist of, which differences between the dancers are genuinely necessary or useful, and how initiative might pass from one dancer to the other without losing tango's clarity. Preferably without continually having to reverse the entire role, including who occupies which side of the abrazo.",[66,615,617],{"id":616},"a-dance-nobody-designed","A dance nobody designed",[10,619,620],{},"First, a little history. Tango was not invented by anyone. The dance emerged towards the end of the nineteenth century in Buenos Aires and Montevideo, in an urban world where European immigrants, criollo cultures and Afro-Rioplatense communities encountered one another. Music and movement from different traditions became intertwined and changed along the way.",[10,622,623],{},"There is a familiar story that men mainly learned tango with other men because Buenos Aires had far more men than women. This is not entirely invented. There were indeed large groups of male immigrants, and photographs and descriptions exist of men dancing tango together. But there is no evidence, in that simple form, that tango originated as a men's dance, or that men practised exclusively with other men so they could later dance with women.",[10,625,626,627,630,631,634],{},"For our purposes, something else is more interesting: men ",[33,628,629],{},"did"," dance with men. That alone makes it clear that the two technical roles cannot have depended on a male and a female body. The later association of ",[33,632,633],{},"man leads, woman follows"," is a social tradition, not a natural law of movement.",[10,636,637],{},"The movement language itself also changed continuously. Early descriptions contain movements we still know today alongside all sorts of things that later disappeared. Tango was not a system that was first designed and then had to be performed correctly. Dancers found solutions, copied them from one another, changed them, and allowed others to disappear.",[10,639,640],{},"At the heart of tango—and of what makes the dance so attractive to many dancers, myself included—is the way we can improvise together. And that is possible partly because tango has developed a relatively clear physical language for doing so.",[66,642,644],{"id":643},"not-knowing-what-comes-next","Not knowing what comes next",[10,646,647,648,650,651,653],{},"Argentine tango has a remarkable quality: almost nothing about the next step has to be predetermined. Beginners often learn a ",[33,649,98],{},", but this is not a cycle to which the dance constantly has to return. The term that perhaps describes the real foundation better is ",[33,652,102],{},": walking.",[10,655,656],{},"Two dancers can express an entire tango with little more than walking together. Preferably with a little more attention and panache than when shuffling off to the supermarket, but even within that simple act of walking lies an enormous range of possibilities. As an improvising musician, this was one of the things that immediately made my heart beat faster.",[10,658,659,660,663,664,113],{},"Tango is, of course, much more than walking. After one step there may be another step, but there could also be an ocho, a giro, a parada, a cross, or something completely different. Even ",[33,661,662],{},"when"," the next step or movement happens is not fixed. You can step on every beat, use double time, slow down, follow a melody or remain still while the orchestra continues. You can even initiate a step and not complete it, as in an ",[33,665,112],{},[10,667,668],{},"Rather than learning the dance only as a collection of steps that can be strung together, we can therefore see it as a continuously changing situation in which we use a toolbox of techniques. At every moment, two bodies occupy particular positions in relation to each other. The weight is here, the free leg there, the torsos are at a certain angle, there is a certain distance between them, and perhaps some movement or rotation remains from what has just happened.",[10,670,671],{},"From that situation, some things are easily possible and others are not. One movement changes the situation, and with it what can happen next.",[10,673,674],{},"Researchers such as Michael Kimmel describe something similar when they write about the possibilities experienced dancers recognise in a situation while dancing. Recent research into the geometry of tango likewise shows how strongly the dancers' positions and weight distribution determine which movements subsequently become available.",[10,676,677,678,681],{},"An experienced dancer therefore does not simply know many figures. They become increasingly good at seeing and feeling ",[20,679,680],{},"what can happen from here",". And there is another layer: not everything that is possible is also a good idea at that particular moment. A large turn may be technically possible when there is hardly any room behind you. A sacada may fit geometrically but become uncomfortable because of the size of the step. A movement may be technically perfect and still say absolutely nothing about the music playing at that moment.",[10,683,684],{},"Again and again, this produces a simple process:",[10,686,687],{},[20,688,689],{},"state → possibilities → preferences → new state.",[10,691,692],{},"To me, that is a much more interesting basis for improvisation than a catalogue of figures.",[66,694,696],{"id":695},"the-music-helps-us-choose","The music helps us choose",[10,698,699],{},"Music plays a much larger role in this than merely telling us when to move. A sharp rhythm from bandoneons or piano makes different movements attractive than a long violin line. A sudden silence may invite us to do absolutely nothing. A melody that builds tension over several bars may give us reason to let a movement continue for longer.",[10,701,702],{},"The more tango you dance and listen to, the more you learn to feel these relationships. As a musician, I may have become consciously aware of them a little sooner. Certain rhythms almost automatically evoke a particular subset of all possible movements for me. Not because the music dictates exactly which movement I should make, but because some possibilities simply feel much more logical and attractive at that moment than others.",[10,704,705],{},"The music therefore does not enter the picture only after we have decided what to do. It changes the landscape from which we choose.",[10,707,708,709,712],{},"And both dancers hear the same music. That does not mean they hear the same ",[33,710,711],{},"thing",". One may be absorbed in the rhythm while the other follows a melodic countervoice. That is precisely where tango can become beautiful. Two bodies do not have to keep saying the same thing about the music. As long as their movements are compatible, they can express different voices.",[10,714,715],{},"That is also one reason tango works surprisingly well with many different kinds of music. Classical tango music can be extraordinarily rich in rhythm, melody, countermelody, phrasing and contrast between instruments. Much non-tango music is simpler in those respects, something traditionally minded tango dancers sometimes rightly find less musically interesting. Modern music, on the other hand, can be much richer in sound, bass, stereo image, texture and the physical impact of good production. Tango does not prescribe which of those qualities we have to dance, and can therefore handle a surprising range of music. At some milongas you can see this reflected directly: classical, neo- and non-tango alternate throughout the evening.",[10,717,718],{},"Music also helps the dancers communicate. The end of a phrase, a silence, a strong accent or a change of instrumentation is heard by both. Such moments become natural places for a movement idea to end, continue or make way for something else. Music is therefore not merely decoration. It is almost a third participant in the conversation.",[66,720,722],{"id":721},"traditional-tango-already-has-two-voices","Traditional tango already has two voices",[10,724,725],{},"We do not need to dismantle the existing dance before we can make tango more reciprocal. Much of what we need is already there. Take an ocho. One dancer may initiate the movement, but that by no means determines everything that follows. The other organises their own axis, makes the pivot and ultimately takes the step themselves. The actual size of that step and the time the movement takes become part of what the first dancer subsequently has to feel.",[10,727,728],{},"This becomes even clearer in a giro. One dancer can initiate the turn while the other steps around them. But the outside dancer takes real steps, with a real length and speed. Those steps determine the actual radius and tempo of the giro. The dancer in the centre cannot completely dictate this in advance and has to keep listening to what is actually happening.",[10,730,731],{},"At a high level, you regularly see movements that beginners strongly associate with one role being used in both directions. Men or traditional leaders make ochos themselves, move around their partner, or are turned in a planeo by the traditional follower. Sometimes the roles visibly switch, but often something subtler happens: the basic roles remain recognisable while one particular function moves to the other side for a few beats.",[10,733,734,735,113],{},"Within a movement initiated by the other person, the second dancer also has room to retain a musical voice of their own. A step can be placed softly or sharply. A pivot can have its own phrasing. A free foot can draw the music. A movement can be small and rhythmic or expansive and flowing, as long as it fits what the two bodies are doing together. This is an important distinction: ",[20,736,737],{},"having a voice of your own is not the same as taking a new initiative",[66,739,741],{"id":740},"proposal-uptake-and-division-of-tasks","Proposal, uptake and division of tasks",[10,743,744,745,748,749,752],{},"So traditional tango has long contained that second voice. But what we want to investigate is what happens when the conversation becomes genuinely reciprocal. A new initiative begins with a ",[20,746,747],{},"proposal",". One dancer uses their body to make a new possibility perceptible. The other feels that proposal and can ",[20,750,751],{},"take it up",". Only after that uptake does it become something they are going to do together.",[10,754,755,756,759],{},"A temporary ",[20,757,758],{},"division of tasks"," then emerges. In an ocho, the person proposing the movement has different tasks from the person executing the ocho. In a giro, the division is different again. One dancer may be responsible for opening and maintaining a direction or rotation, while the other organises their own balance, pivot, step and actual arrival. These are not higher and lower tasks. They are different parts of the same shared movement.",[10,761,762],{},"Much of the intelligence tango has accumulated over its development resides precisely in these divisions of tasks. Not every asymmetry is a problem we need to solve. Two bodies cannot occupy the same place, and many movements work precisely because each dancer temporarily does something different.",[66,764,766],{"id":765},"and-then-there-are-embellishments","And then there are embellishments",[10,768,769,770,113],{},"Alongside what is necessary to execute the shared movement, there is another kind of freedom: the embellishment, or ",[33,771,217],{},[10,773,774],{},"An embellishment is optional. The movement works without it. A free foot can draw something extra, a rhythmic detail can be added, a leg can trace a different line. Such an embellishment often arises directly from something the dancer hears in the music.",[10,776,777],{},"The important difference is that the partner does not have to respond to it.",[10,779,780],{},"Some things I do are necessary for my part of our shared movement. Other things I do because I want to express my own voice within that movement. Neither automatically means that I am now asking something new of you.",[10,782,783],{},"That distinction becomes important as soon as both dancers are allowed to propose new initiatives themselves. Otherwise the dance becomes restless. If every small variation or embellishment is interpreted by the partner as a new invitation, both bodies will constantly respond to messages that were never intended as messages.",[10,785,786,787,113],{},"Listening well, then, does not mean reacting to everything. Listening well means being able to feel ",[20,788,789],{},"what requires a response and what you can simply allow the other person to do",[10,791,792],{},"That may initially seem like a minor detail, but I think it is one of the conditions for making reciprocal tango not only freer but genuinely pleasant to dance.",[66,794,796],{"id":795},"a-new-proposal","A new proposal",[10,798,799,800,113],{},"The interesting question, therefore, is not how we can make everything symmetrical, but ",[20,801,802],{},"which asymmetries help the movement and which we have retained merely because traditionally the same person is always the leader or follower",[10,804,805],{},"This becomes even more interesting because the abrazo itself is asymmetrical. The two arms have different functions. The arm around the back may need to slide further around during a turn or, conversely, make more room. The torsos are not always positioned exactly opposite one another. As a result, a movement that appears easy to mirror on paper may require a different practical execution on the other side.",[10,807,808],{},"Equality therefore does not mean both people have to do everything identically. It means both people have access to the same possibilities and principles, while the actual division of tasks can take account of the positions their bodies really occupy.",[10,810,811],{},"Suppose we look at it this way: during a movement, the dancer who did not initiate it can begin proposing something new. How do we begin that conversation?",[10,813,814],{},"Imagine A has proposed a giro and B has taken it up. While the giro is happening, B does all sorts of things that are simply part of their task. B may also embellish. A does not need to interpret any of this as a new initiative.",[10,816,817],{},"But B can also do something with a different intention. B can make a possibility perceptible for what might happen next. Perhaps a certain rotation is deliberately maintained. Perhaps the orientation of the torso changes in a way that is not required for the current movement. Perhaps a small projection develops in a new direction. Or perhaps B simply wants the existing movement to continue for longer than A originally had in mind.",[10,819,820,821,824],{},"For the purposes of communication, it does not matter very much whether this extends the previous idea or introduces something entirely new. In both cases the same thing happens: ",[20,822,823],{},"B makes a proposal",". That proposal is not yet a movement that A has to execute.",[10,826,827,828,113],{},"This seems to me an important principle for reciprocal tango: ",[20,829,830],{},"a new initiative is first offered, and only becomes a shared movement after it has been taken up",[10,832,833],{},"That means initiative does not have to be fought over. I do not have to physically pull you in the direction I have imagined. I only need to provide enough information for you to feel that a possibility is there. If you take it up, we can develop it together. If you do not, I can let it disappear again, either by doing nothing or by continuing to move with your proposals.",[10,835,836,837,840],{},"A proposal can also appear gradually. While you are still finishing a phrase, I can already allow something small to emerge that might become what happens next. As an improvising musician, that feels familiar. Near the end of another musician's solo or phrase, you can cautiously add a few notes. Not to say, ",[33,838,839],{},"stop, it's my turn now",", but to make a possible next direction audible. The other person can make room for it, respond to it, or continue for a little longer.",[66,842,844],{"id":843},"tango-as-an-ideal-basis-for-dancing-freely-together","Tango as an ideal basis for dancing freely together",[10,846,847],{},"Tango possesses a remarkable combination of qualities. The dance has developed a sophisticated language for weight, axis, direction, rotation and distance. The abrazo provides continuous information about the other person's body. No fixed choreography is required. Stillness is allowed. The music can be interpreted rhythmically, melodically and dynamically in many different ways. Movement can remain small enough to function among dozens of other couples and at the same time become enormously rich technically.",[10,849,850],{},"Above all, tango has more than a century of experience with a rather complicated problem: how can two people move together when almost nothing about the next movement has been determined?",[10,852,853,854,113],{},"That makes tango, for me, not just a beautiful dance but potentially one of the best ",[20,855,856],{},"foundations for dancing freely together",[10,858,859],{},"Contact improvisation explores some of the same territory from a different history and with different possibilities, for example by going much further in shared weight, floorwork and changing orientations. Other partner dances have found other solutions. But tango has something special in its combination of continuous contact, clear physical language, improvisation and applicability to many different kinds of music.",[10,861,862],{},"If everyone learns the entire language from the beginning, something emerges that goes beyond simply “being able to lead and follow”. You learn how to make a physical proposal without forcing another person. You learn how to take up a movement without becoming passive. You learn which parts of a shared movement are your responsibility, where you can play freely without asking anything of the other person, and how to communicate that you yourself see a new possibility. It also creates much more freedom for dancers of different experience levels to find their own balance, something that can have a major influence in a more traditional division of roles but here leaves much more room for that balance to emerge naturally.",[10,864,865],{},"You also learn to let go of a proposal. That may be just as important as learning to take initiative well. Dancing freely together can only work if neither person needs their idea to win. Tango already has a wonderful tool for this: we can always do nothing for a moment.",[66,867,869],{"id":868},"an-etiquette-within-and-beyond-the-abrazo","An etiquette within and beyond the abrazo",[10,871,872],{},"That contact gives us an extraordinarily rich channel of communication. Through the abrazo we feel weight, projection, rotation, direction, tension and relaxation. We feel whether a body is arriving or wants to continue. Often, even before a step, we can already feel which possibility is being prepared. But we also follow each other without an abrazo: we remain oriented towards one another, usually with the whole upper body, sometimes briefly with the face alone.",[10,874,875],{},"It therefore seems unnecessary to invent an entirely new system of gestures for reciprocal tango. Preferably not, in fact. A kind of Morse code in which a particular shoulder movement always means “I'm taking over now” would probably make the dance poorer rather than richer.",[10,877,878],{},"It is more interesting to investigate what information existing tango technique already contains and how we can make it legible in both directions. One particularly interesting moment is the end of a movement. Often both bodies arrive in a state from which many possibilities are available again. But the dancer who has mainly been executing a received movement can also deliberately choose not to return completely to the most neutral position. A certain torsion may remain, a projection may become perceptible, the connection may indicate that something is still continuing.",[10,880,881,882,885],{},"That can become an invitation: ",[33,883,884],{},"follow what I see here."," For this to work reliably, we need a few simple conventions. A movement that already clearly contains weight or momentum takes precedence over a new proposal that conflicts with it. A proposal begins small enough not to be forced. Whoever proposes something gives the other person room either to take it up or not. Once it has been taken up, both dancers respect the division of tasks belonging to the movement that has emerged. And if two things happen at once and neither dancer is quite sure what the other means, nobody has to win. Slowing down or standing still is still perfectly good tango.",[66,887,889],{"id":888},"equality-does-not-require-simultaneity","Equality does not require simultaneity",[10,891,892],{},"One obvious objection to dancing without a fixed leader is this: if both dancers are allowed to choose, what happens when they want different things at the same time?",[10,894,895],{},"The traditional division of roles solves this problem simply. One person is given the default initiative to choose the next shared path. But we are looking for a conversation in which both dancers may make proposals, a conversation on the dance floor in which neither has to dominate.",[10,897,898],{},"After all, two people can participate in a conversation as complete equals. Usually only one of them speaks at a time, but that does not make it a long monologue. We have learned all sorts of subtle ways of signalling that we are continuing, finishing, wanting to add something or giving someone else room. Sometimes we briefly speak over each other and one of us naturally makes space.",[10,900,901],{},"Jazz works in a similar way. A saxophonist may be playing a solo while the drummer, bassist and pianist are anything but passive. They continuously make decisions within their own tasks and can strongly influence the musical character. Sometimes an idea from the drummer or bassist creates a new direction that the entire group adopts. Nobody needs to establish formally at every bar who the leader is.",[10,903,904,905,583,908,911],{},"That distinction is useful in tango as well. There can be a difference between ",[20,906,907],{},"initiative",[20,909,910],{},"direction",". I may have considerable influence over the overall direction of the dance for an entire musical phrase while you retain a pronounced voice of your own within it. Meanwhile, you can make a small new proposal without immediately taking over all direction. If I go with it, that direction can gradually shift towards you.",[10,913,914],{},"Equality therefore does not require simultaneity, nor does it require bookkeeping in which we check every eight beats whether both dancers have had exactly the same amount of influence. The freedom lies in both being allowed to speak and both having learned how to listen.",[66,916,918],{"id":917},"everyone-learns-the-whole-language","Everyone learns the whole language",[10,920,921],{},"If we want to move in this direction, it also has consequences for how tango is taught. Everyone could learn the same movement principles from the beginning: walking, pivoting, making forward and backward ochos, moving around the partner, being the centre of a turn, opening and occupying space, making proposals and taking them up.",[10,923,924],{},"That does not mean beginners should immediately try to do everything at once. Quite the opposite. To learn communication properly, it is often useful to make an exercise temporarily very asymmetrical.",[10,926,927],{},"One dancer, for example, may be given only the task of proposing a weight change, while the other's only task is to feel and take it up. Then they switch. Next, they investigate what is actually divided between the dancers during an ocho: what must the person proposing it do, and what does the person executing it organise themselves? Free embellishment can then be added, with the explicit understanding that this is not a new proposal. Only after that does the dancer executing the movement get the opportunity to offer something new while it is still being performed.",[10,929,930,931,934],{},"In this way we can ",[20,932,933],{},"learn symmetrically, practise temporarily asymmetrically, and eventually dance freely and asymmetrically",". This has another advantage: it becomes much easier for everyone to teach everyone else something.",[10,936,937],{},"In traditional teaching, someone who has followed for years may know an extraordinary amount about how an ocho feels and is performed, while having far less experience in offering the rotation. An experienced leader, conversely, may have initiated thousands of ochos without often performing the movement themselves.",[10,939,940,941,944],{},"If both dancers know both sides, you can literally say: ",[33,942,943],{},"you do what I'm doing for a moment, and I'll stand where you are",". Instead of merely explaining a problem, you can let each other feel what is happening.",[10,946,947],{},"Knowledge becomes much less dependent on role. The teacher remains important, of course, but no longer needs to be the only person in the room capable of transferring knowledge. Everyone acquires more tools for investigating with any partner why something does or does not work.",[10,949,950],{},"If we retain the classical abrazo—and there are certainly good reasons to do so—that also means learning to initiate all movements within that abrazo in mirror image. This creates new possibilities and space. Many existing movements have a strong preferred direction because of the position we traditionally adopt, with hand contact on one side and arm contact on the other.",[66,952,954],{"id":953},"understanding-the-position-not-just-the-figure","Understanding the position, not just the figure",[10,956,957,958,961,962,965],{},"From quite early in tango's history, there have been teaching principles in which, instead of learning only ",[33,959,960],{},"how a particular figure goes",", we learn to recognise ",[20,963,964],{},"which possibilities arise from a particular position",", and which techniques those possibilities consist of.",[10,967,968],{},"A sacada then becomes more than a sequence of memorised steps. You learn what is actually happening: one dancer vacates space and, from a particular geometry, the other can occupy it. You can then investigate how many different ways that situation can arise.",[10,970,971],{},"The same applies to an ocho. What state makes a pivot possible? What changes if the other dancer moves? What happens if both dancers pivot? Can the same technique be performed in the other direction or by the other body? What happens when, within the traditional abrazo, the dancer on the mirrored side initiates the ocho?",[10,973,974,975,978],{},"A figure then ceases to be a recipe and becomes a recognisable instance of a more general principle. And it becomes much easier to understand why some possibilities are ",[20,976,977],{},"preferred possibilities",". Not everything that is technically possible works equally well. The position of the feet matters, as does the abrazo, whether the arm around the back can slide or not, momentum, differences in height between the dancers, the available space on the floor and, of course, the music.",[10,980,981],{},"If you know only the figure, you know one route. If you understand why the figure works from this particular state, you begin to read the landscape—and that is where creativity really begins. Suppose a movement has ended and we are each on our own axis, standing on one supporting leg. I can now move your free foot. The direction does not matter. Under certain circumstances I can even lift it. I can keep moving it until it becomes a pivot, move it with one leg and, after a step, move it back with the other. You can take the initiative and move my foot back to where it came from—something that is already becoming more common in traditional tango.",[10,983,984],{},"And what if a misunderstanding occurs? Those are interesting too. If an adorno is repeatedly mistaken for a proposal, perhaps the signal was unclear, and together you can investigate why—or ask another dancer or teacher. Sometimes a misunderstanding goes wrong in such an enjoyable way that it becomes inspiration for something completely new.",[66,986,988],{"id":987},"a-conversation-with-two-voices","A conversation with two voices",[10,990,991],{},"This finally brings us back to the image with which we began: two dancers moving in a giro. One of them initiated the movement at some point, but that does not determine everything that follows. The other helps determine its speed and geometry, hears a different line in the music and gives it form. The first dancer listens and adapts. Perhaps, meanwhile, a small proposal for what comes next emerges from that second voice. The other feels it, makes room, and without anyone formally announcing that the roles have now been reversed, initiative shifts. A little later it can move the other way again.",[10,993,994],{},"None of this means traditional tango is wrong, or that nobody should want to be a leader or follower anymore. Sometimes it is wonderful to spend an entire tanda mostly following. Sometimes someone has a musical idea you are happy to explore with them for several minutes. Sometimes a clear temporary asymmetry simply works best.",[10,996,997,998,113],{},"Equality does not lie in requiring both people to take exactly the same amount of initiative all the time. It lies in the possibility that they both ",[20,999,1000],{},"can",[10,1002,1003],{},"The abrazo then becomes not a channel through which one body tells the other what to do, but a place where two people continuously share information about what is happening and what could happen. There can be a proposal, an uptake, a temporary division of tasks. Within that movement, two musical voices can exist without getting in each other's way. Embellishments can remain simply embellishments. A new proposal can begin to appear before the previous idea has completely disappeared.",[10,1005,1006],{},"Tango remains recognisable. There is still structure, there are still differences in tasks, and there are still moments when one person has much more direction than the other. The only difference is that it no longer has to be determined before the dance begins who will occupy which side of those differences throughout. Perhaps we can simply call it the emancipation of both follower and leader, giving each much more room to develop towards what they can and want to do.",[10,1008,1009],{},"For me, that is not a break with tango, but a fairly natural next step in a dance that has always revolved around improvisation, listening and responding to what is actually happening. Tango has already given us an exceptionally rich language for moving together.",[10,1011,1012],{},"Let's take that next step together.",[460,1014],{},[66,1016,1018],{"id":1017},"further-viewing-and-reading","Further viewing and reading",[10,1020,1021],{},"For those who would like to explore some of the ideas behind this article further:",[10,1023,1024,470,1026,1030,1031],{},[20,1025,469],{},[33,1027,1028],{},[20,1029,475],{}," A particularly interesting analysis of tango as shared bodily improvisation. Kimmel explores how dancers continuously recognise possibilities in one another's posture, movement and position, and how two people can function as a single moving system without choreography. ",[14,1032,1034],{"href":479,"rel":1033},[18],[20,1035,1036],{},"Read the article at De Gruyter",[10,1038,1039,470,1041,1045,1046],{},[20,1040,488],{},[33,1042,1043],{},[20,1044,493],{}," A recent study of queer tango in which communication between the dancers takes centre stage. Beller-Tadiar discusses mutual listening, initiative, interpretation and role-switching, as well as the interesting transitional territory in which it is no longer self-evident who is leading and who is following. ",[14,1047,1049],{"href":497,"rel":1048},[18],[20,1050,1051],{},"Read the open-access article at Cambridge University Press",[10,1053,1054,470,1056,1060,1061],{},[20,1055,506],{},[33,1057,1058],{},[20,1059,511],{}," A broader book about social partner dance, drawing on tango, salsa, lindy hop and blues, among others. Kaminsky looks at partner dance as an interplay between yourself, your partner, the music and the surrounding space, and also examines why lead\u002Ffollow is such an effective solution to the coordination problem faced by two improvising dancers. Precisely for that reason, his work provides an interesting counterpoint to the proposal made in this article. ",[14,1062,1064],{"href":515,"rel":1063},[18],[20,1065,1066],{},"View the book at Routledge",{"title":521,"searchDepth":522,"depth":522,"links":1068},[1069,1070,1071,1072,1073,1074,1075,1076,1077,1078,1079,1080,1081,1082],{"id":616,"depth":525,"text":617},{"id":643,"depth":525,"text":644},{"id":695,"depth":525,"text":696},{"id":721,"depth":525,"text":722},{"id":740,"depth":525,"text":741},{"id":765,"depth":525,"text":766},{"id":795,"depth":525,"text":796},{"id":843,"depth":525,"text":844},{"id":868,"depth":525,"text":869},{"id":888,"depth":525,"text":889},{"id":917,"depth":525,"text":918},{"id":953,"depth":525,"text":954},{"id":987,"depth":525,"text":988},{"id":1017,"depth":525,"text":1018},"How Argentine tango can become a richer physical conversation through shared initiative, listening and response.","\u002Fimages\u002Fartikelen\u002Fargentine-tango\u002Fargentine-tango-conversation.webp","Two Argentine tango dancers in a close embrace at a warmly lit milonga",{},"\u002Fen\u002Farticles\u002Fargentine-tango-a-conversation-between-two-bodies",{"title":557,"description":1083},"en\u002Farticles\u002Fargentine-tango-a-conversation-between-two-bodies",[550,1091,1092],"Dance","Improvisation","xYqyDBmCEsRoCnwZCJedgXLCXop8Owiny0daj6r6lbo",1789129693186]